ისგლილჩალ (გვ.2.)

ტიპი:	ხელნაწერი
დასახელება:	ისგლილჩალ (გვ.2.)
დასახელება (ორიგ.):	ისგლილჩალ
ავტორისეული აღწერა:
შინაარსი:	ისგლილჩალი ყოველთვის ოთხშაბათ დღეს ხვდება დიდმარხვაში. იმ ღამეს იმდენ გვიზის სეფისკვერს ვაცხობთ, რამდენი წევრიც არის ოჯახში. ამ სეფისკვერებს შიგნით ურევენ ღერღილს, რომელშიც ურევია კანაფის თესლის ფქვილი (ნნიარ ). ამ ღამეს სტუმრის სახლში მოსვლა არ შეიძლება. სტუმარმა, გარედან მოსულმა არ შეიძლება ნახოს გვიზი. ცხობის დამთავრების შემდეგ, სანამ სეფისკვერებს არ შევალოცავთ, და მერე ვიდრე არ გეახლებით, ვიდრე არ შევჭამთ, ვიდრე არ ვიტრაპეზებთ მანამდე სახლში ლაპარაკი არ შეგვიძლია. „ისგლილჩალის ღვთაებავ, ღმერთო, ჩვენი საქონელი დაიფარე და მარცხისა და დაღუპვისთვის არ გაიმეტო“. მერე ჩამოსხდებიან ქალები ძროხების მხარეს, მამაკაცები – ხარების მხარეს, ბავშვები მოზარდ (მეზუ მანგარ ) სულდგმულებთან, საქონლების სასაკვებეებთან (ლადიარალ), თითო სეფისკვერი ყველას ხელში უჭირავს და უხმოდ, ულაპარაკოდ ჭამენ. ამის მერე უკვე შეუძლიათ საუბარი, ლაპარაკი. ამ დღეს სახლში ერთმა ქალმა უნდა იშიმშილოს (ის არ სჩვევიათ ყველა ოჯახში). მხოლოდ ზოგიერთ მოსახლეებს აქვთ ეს წესი და ტრადიცია. ამ დღეს მართებთ ლოცვა ფსორიაზისგან (ხვარხან) დასაცავად. ამ დღეს საქონელსაც აშიმშილებენ, ეს წესს ყველა არ მისდევს. იმ დღეს უქმეა ყველასთვის.
დამატებითი ინფორმაცია:	ტექსტი სვანურიდან ქართულ ენაზე ქეთევან მარგიანმა
თემი:	მულახის თემი
სოფელი:
ტერიტორია:	ზემო სვანეთი
წელი:
მასალა:	ქაღალდი, მელანი
ზომები:	20სმ × 17სმ
მდგომარეობა:	დამაკმაყოფილებელი
დაზიანებები:
თეგები:	გუიზ დიდმარხვა ისგლილჩალ ნნიარ (მეზუ მანგარ ლადიარალ ხვარხან სეფისკვერი