ბარბარობის დღესასწაული სვანეთში (გვ.2.)

ტიპი:	ხელნაწერი
დასახელება:	ბარბარობის დღესასწაული სვანეთში (გვ.2.)
დასახელება (ორიგ.):	ბარბლაშ
ავტორისეული აღწერა:	მულახი, სოფ. ჟაბეში (მთქმელი დაულ ავალიანი, კახიანების ასული, 54 წლის) ჩაწერილია 1946 წ.
შინაარსი:	ყველასთვის ნებადართული იყო. გზებზეც ბევრი არიგებდა სეფისკვერებს გობიდან (ლალაშხანქა). შეწირვა გვჩვეოდა ასე: „ბარბარე, ბარბარეს დიდებამც ამოგსვლია, მადლოამც გქონია, ბარბარე, მადლიანო, დიდებამც გქონია (ამოგსვლია), თვალი და გული გამინათე და ცუდი ტკივილი მაშორე!“ ლადბაშში (სტოაში, სადიდებელში, მინაშენში) მიდის ის ქალი, რომელიც წმინდა იქნება და ლოცვაც კარგი ეცოდინება. ბარბარობის დღეს – კვირა დღეს ოჯახისთვის დაძახება არ შეიძლება; ასეთი დაძახება, ასეთი ძახილი არავის არ უნდა, იმიტომ რომ საქონლის მარცხი და კლება იცისო. იმ დღეს წესია ოჯახისთვის მიკაკუნება (დაკაკუნება). ბარბალობის პიტარებს მიუყენებენ სამი სხვადასხვა სახის სეფისკვერს: კაჩ ლემზირს (ზე სეფისკვერს?) ტაფ ლემზირს და ღვთისმშობლის სეფისკვერს (ლამარია ლემზირს). (გავვოცდი, დახატულია იქვე ეს სამი სხვადასხვა ტიპის სეფისკვერი! ქ. მარგიანი) ბარაბალობის კვირა რომ დამთავრდებოდა, კვირა ღამეს ჭოლაშში ბარბარეს ეკლესიასთან სვიფში ლადბაშის გარეთ მხოლოდ ჭოლაშელებს სჩვეოდათ ღამისთევა. ჩამოივლიდნენ და მოსახლეებს პარავდნენ შეშას, დაწნული ღობების წნულებს და შეუნთებდნენ
დამატებითი ინფორმაცია:	ტექსტი სვანურიდან ქართულ ენაზე თარგმნა ქეთევან მარგიანმა
თემი:	მულახის თემი
სოფელი:	ჟაბეში
ტერიტორია:	ზემო სვანეთი
წელი:	1946
მასალა:	ქაღალდი, მელანი
ზომები:	-
მდგომარეობა:	ცუდი
დაზიანებები:
თეგები:	ბარბალობა ბარბლაშ ლადბაშს იდბაშდა ლიფაანე ნადიარობულე